Zelfkennis

Als kind speelden we al graag rollen, soms speelden we dat we indiaan waren, dan weer politie agent, of verpleegster, of conducteur, allemaal rollen die ons plezierden. Zolang we die rol speelden deden we dit met de volste overtuiging, maar konden die rol ook weer afleggen wanneer we het beu waren. We deden onze indianen tooi af, of trokken het cowboy kostuum uit, en we waren weer ons zelf.

We leerden ook dat het handig is om een rol te spelen, door een rol te spelen kan je wat bereiken, zo speelde je de rol van verongelijkt kind, of lieve kleinzoon, zodat je datgene bemachtigde waar je behoefte aan had, aandacht van mama, of een ijsje van oma.

Al van jongs af aan zijn we gewend om rollen te spelen en worden daarmee de acteur van ons eigen leven. Die rollen zijn soms bedoelt om ons te beschermen, soms om iets te krijgen wat we nodig hebben en soms opgelegd door onze omgeving. Het ego is te vergelijken met een veelkleurige jas die ons in staat stelt deze rollen te spelen.

Als kind willen we graag volwassen zijn, zodat we ook mee mogen spelen met de oudere mensen, maar omdat we nog maar kind zijn moeten we dit doen door te spelen dat we volwassen zijn. Hiermee wordt de volwassene geschapen, een illusie van het kind, wij zijn nog steeds geen volwassenen, we spelen alleen dat we volwassen zijn. Ook het gevoel van een kind zijn is slechts aangeleerd door de omgeving en is dus een rol. Uiteindelijk ontstaat het besef dat we noch kind, noch volwassene zijn, we zijn slechts ons zelf en spelen diverse rollen.

Zoals duidelijk mag zijn heeft het ego een functie in ons leven en is het heel lastig leven zonder dat we rollen spelen. Het is daarom ook niet erg dat we dit doen, het wordt pas een probleem als we onszelf gaan identificeren met die rol en vergeten dat het maar een rol is. We raken dan ons werkelijke zelf kwijt en luisteren minder naar ons innerlijke kind. Een nadelig effect van het ego is het dempen van het gevoel, zo heeft een sterk ego, sterke zintuiglijke ervaringen nodig om te voelen. In deze maatschappij zijn veel mensen met een sterk ego het is dan ook niet vreemd dat zij behoefte hebben aan steeds extremere vakanties, sexuele ervaringen, sporten, etc. Wanneer het ego slechts een dunne schil is om het zelf zijn kleine prikkels veelal voldoende om geraakt te worden door iets kleins als een mooie vlinder, een prachtig lied, of een lieve daad.

Soms gebeurt er iets in ons leven waardoor we uit onze ego rol schieten, we worden geconfronteerd met ernstig verdriet, een hevige liefde, of de dood in de ogen kijken. Dit zijn de momenten waarop we even zonder ego zijn en werkelijk naakt ten opzichte van de werkelijkheid. We voelen ons dan onzeker, verloren, angstig, vertwijfeld en verlangen terug naar het veilige gevoel van het beschermende ego. Veel van dit soort momenten schept zoals we soms mooi zeggen “eelt op de ziel” en laat zien dat we het ego niet echt nodig hebben om te overleven. Het is net zoals de roker die stop met roken en het niet roken als schuldige ziet voor zijn rottige gevoel. Maar de werkelijke oorzaak van zijn rottige gevoel komt voort uit het feit dat hij rookte.

We hoeven niet te leren zonder ego te zijn, het is enkel aan ons om bewust te worden van het feit dat we ego rollen spelen en dat we leren deze rollen los te laten op het moment dat ze niet meer van toepassing zijn. Hiermee maken we ons ego transparant, we spelen een rol, zijn daar bewust van, maar laten onze werkelijke intenties en behoeftes door dit ego heen schijnen. Hiermee zijn we eerlijk naar onszelf en naar onze omgeving, en kunnen met plezier de rollen spelen die ons behagen.

Kom in contact met anderen op het DroomVrienden forum...