Bewustwording

Onlangs was ik in Lourdes om de sfeer te proeven van het katholieke geloof. Er zijn prachtige gebouwen in een schitterende omgeving. Maar hetgeen mij het meest opviel was de wijze waarop het lijden centraal wordt gezet. Het lijden van Jezus lijkt haast belangrijker dan het feit dat hij weder opgestaan is. Via een pad de berg op bij Lourdes wordt elke fase van de kruisiging uitgebeeld met bovenop de berg het kruis waar Jezus aan hangt. Enkele gelovigen bewandelen het pad op blote voeten en kruipen op hun knieën naar de beeltenissen. De hele route staat daarmee in het teken van het lijden.

Wij mensen hebben een bijzonder band met lijden, zo voelen wij bewondering voor mensen die hun lot lijdzaam ondergaan en dragen. Natuurlijk wensen we niemand leed toe, maar wanneer er leed is, leven we heel graag mee. Ik denk hierbij aan ramp toerisme of het feit dat we alle nieuwsuitzendingen over een natuurramp willen zien. We zijn gefascineerd door het lijden van anderen, misschien wel om ons zelf een goed gevoel te geven dat het ons zelf niet betreft.

Ook binnen het spirituele en religieuze neemt lijden soms een prominente rol in. Zo zijn er stromingen die zelfkastijding als onderdeel gemaakt hebben van de weg naar god of innerlijke verlichting. Zonder lijden zou in hun ogen dit niet bereikt kunnen worden. Maar zelf hebben we dat natuurlijk ook wel, we accepteren vaak het lijden omdat we er van overtuigd zijn dat het ons ergens brengt. Om topsport te kunnen beoefenen moeten we lijden, om de slimste te worden moeten we eerst lijden, om verlost te raken van onze zonden moeten we eerst lijden. Maar is dat werkelijk zo.. is zonder lijden dit resultaat niet mogelijk? Als we de top van de berg willen bereiken kunnen we ook het liftje nemen of ons met een helikopter laten afzetten. Voor sommigen is het resultaat dan onbevredigend aangezien er geen lijden aan vooraf is gegaan, maar het resultaat is hetzelfde dus lijden is op dat moment een zelf genomen keuze.

Ik vind het belangrijk om onderscheid te maken tussen pijn en het lijden aan de pijn. Er zijn regelmatig gebeurtenissen in ons leven die pijn doen, zoals bijvoorbeeld het verlies van een geliefde, of een ernstige ziekte. Desondanks is het lijden aan deze pijn iets van ons zelf. Wij bepalen zelf hoe erg wij lijden en ons aan dit lijden vastklampen.

Soms vinden we dat we moeten lijden om het verlies van een dierbare uit eerbied naar diegene die is overleden, alsof we willen laten zien hoe belangrijk die persoon voor ons was. Maar denken we nu echt dat het de overledene pleziert dat wij lijden om zijn of haar dood? Natuurlijk niet... wij hielden van die persoon en die persoon hield van ons, dus zal diegene ons juist liefde en geluk toewensen. Wij hoeven dat enkel maar aan te pakken en deze overledene werkelijk tonen hoeveel hij of zij belangrijk voor ons was door te leven in gelukkige liefde. Die persoon leeft dan verder in ons liefdevolle hart, een mooiere plaats kan je een geliefde niet toewensen.

Een periode van verdriet en lijden kan helpen om ons zelf te reinigen of ergens bewust van te worden, maar maak het lijden niet tot een onmisbaar iets. Dat lijden is iets van ons zelf wat we na een tijdje ook weer los kunnen laten. We moeten niet lijden, we mogen lijden wanneer we daar behoefte toe voelen en ons de benodigde inzichten verschaft, maar het blijft iets van ons zelf en daarvoor is de omgeving niet verantwoordelijk.

Het zijn niet de omstandigheden die je ongelukkig maken,
maar je gedachten erover

Kom in contact met anderen op het DroomVrienden forum...