Zelfkennis

Schuldig zijn we of voelen we ons wanneer we regels overtreden. We vragen ons echter zelden af of deze regels wel van toepassing zijn en wat de bron was van deze regels.

Onlangs ben ik geconfronteerd met de mededeling dat iemand zich niet schuldig voelde over wat deze persoon gedaan had. Het betrof hier een affaire situatie waarbij de betrokken persoon zich in een relatie bevindt maar daarnaast een seksuele relatie met een ander onderhoudt. Het oordeel van de omgeving zou in dit geval schuldig zijn, ondanks dat de betrokkene aangeeft zich niet schuldig te voelen.

Ten eerste denk ik dat deze persoon wel een schuld voelt, namelijk het schuld gevoel van niet schuldig voelen. Enkel de mededeling zich niet schuldig te voelen geeft al aan dat het onderwerp schuld bezighoudt. Het gevoel van schuld is een innerlijke verkramping gebaseerd op angst. De angst wat anderen er van zouden zeggen, of de angst wat de gevolgen zijn als de eigen partner er achter komt.

Terug nu naar de schuld vraag, is er sprake van schuld wanneer iemand een buitenechtelijke relatie onderhoudt. In mijn opvatting is de affaire op zich niet slecht wanneer deze affaire voor beiden gevormd is vanuit liefde. Er kan wel een schuld zijn naar de eigen partner wanneer de affaire tot doel heeft een andere relatie op te bouwen zonder dit aan die partner mede te delen. Dit verzwijgen heeft dan zijn oorsprong in angst en zou als zodanig als schuldig gezien kunnen worden.

Het is nu niet mijn doel om mensen een schuldgevoel aan te praten, juist niet, het gaat er mij enkel om dat de persoon leert herkennen welk deel van zijn daden vanuit liefde gedaan wordt en welk deel vanuit angst. Door daar bewust van te geraken zijn we beter in staat om meer vanuit liefde te handelen.

In het geval van een seksuele affaire is er dus geen schuld en kan dit zonder gewetens problemen beleefd worden. Wanneer er echter een verborgen agenda is naar de eigen partner dient deze in openheid en zonder angst besproken te worden. Is het een affaire puur als aanvulling op de eigen relatie, geniet er dan van. Mocht de eigen partner vermoedens krijgen, wees dan eerlijk in de antwoorden, ook al doen die misschien pijn. Maar leg eerlijk uit dat die affaire een aanvulling en verrijking is, en niet bedoeld om de eigen relatie te ondermijnen.

Schuld is iets wat we ons zelf aan doen door gebruik te maken van een innerlijke ethische meetlat. Dit is echter niet onze werkelijke meetlat, maar een door de omgeving aangeleerde meetlat. Probeer deze oude meetlat los te laten want hij vindt zijn oorsprong niet in het Zelf. De werkelijke innerlijke meetlat is veel eenvoudiger en stelt enkel de vraag of het handelen vanuit liefde of angst plaatsvindt. Dus geen maatschappelijke regeltjes, of aangeleerde opvattingen. Leef vanuit liefde en laat uw innerlijke licht stralen

Mensen die zich schuldig voelen verwachten daarbij ook straf, dit is van jongs af aan geleerd. Overtreden van regels dient bestraft te worden. Vaak is er geen externe bestraffer, dus treedt de mens op als eigen bestraffer. We voelen ons zondig en willen boete doen. In mijn ogen totale onzin, wanneer we iets doen wat fout is zijn we daar bewust van, anders zouden we het niet als fout bestempelen. Hiermee is de zaak reeds afgesloten, we weten dat iets fout was en proberen dit in het vervolg niet meer te doen. Als we zelf vinden dat ons handelen goed is, dan is er geen sprake van een zonde, dus hoeven we daar verder niet onder te lijden. Neem geen schuld op je die niet van jou is of gebaseerd is op de meetlat van anderen. Jij bent je eigen god en daarmee zelf verantwoordelijk voor je daden en vergeving.

Kom in contact met anderen op het DroomVrienden forum...