Tweelingzielen

De berekening 1 + 1 = 1 is voor mij zo logisch als maar zijn kan, mijn achtergrond is namelijk digitale techniek en daarin is inderdaad 1 + 1 gelijk aan 1. In ons normale rekenkundige model is 1 + 1 echter gelijk aan 2. En daar wil ik het hier over hebben, namelijk het innerlijke streven om van twee, één te maken.

Naar mijn opvatting zijn wij gedeelde wezens, zoals het paradijsverhaal ons vertelt werden wij verdeeld in man en vrouw. De eerste mens genaamd Adam was namelijk onzijdig (dit staat niet direct in de bijbel te lezen, maar is in andere boeken te vernemen). Adam staat voor Adamas en is een soort volmaakte geestelijk-fysieke mens, als het ware een zelfstandige afbeelding van de Moeder. Door het vrouwelijke uit Adam te halen werd hij mannelijk en was daarom niet meer onzijdig. Door de deling in man en vrouw werd datgene wat één (onzijdig) was twee (2 zijden) en daarmee ontstond het lijden.

Wij zijn vergeten dat we oorspronkelijk één waren enkel onze ziel herinnert zich nog deze toestand van één zijn, oftewel heel zijn. Je ziel verlangt dus terug naar deze toestand van éénheid en streeft naar éénwording waarin het mannelijke en vrouwelijke samenkomen en versmelten. Onze geest probeert daar invulling aan te geven door relaties aan te gaan met iemand van het andere geslacht (of soms het zelfde geslacht), maar werkelijke éénheid kunnen we op die manier niet bereiken.

De oplossing tot éénwording ligt namelijk in ons zelf 1 + 1 kan alleen één zijn wanneer het om een één en een één gaat, maar we zijn geen één, we zijn namelijk verdeeld, dus zijn we twee. En dan wordt in het geval van een relatie de som 2 + 2 en dat is zeker geen 1, maar blijft 2 (voor de booleaanse vrienden onder ons 2 + 2 is in booleaanse algebra 1 0 + 1 0 = 1 0).

Dus als eerste moeten we één worden in onszelf dit betekent dat we onze beide innerlijke kanten met elkaar laten versmelten. Hiermee verdwijnt het zogenaamde dualisme in ons, we zijn niet meer goed en kwaad, mannelijk en vrouwelijk, of blij en verdrietig, maar er is enkel nog Zijn. Om beiden te laten versmelten dienen die een zogenaamd huwelijk aan te gaan, dit betekent dat ze elkaar accepteren en aanvaarden zoals ze zijn en samen één worden. Dit wordt ook wel ervaren als thuiskomen bij jezelf.

In het geval van onze mannelijke en vrouwelijke eigenschappen is dit makkelijk uit te leggen, ten eerste dienen beiden elkaar te leren kennen en bevriend te raken, pas wanneer die vriendschap goed is en samenwerken, kunnen zij via het innerlijke huwelijk, samensmelten tot één. Op die manier kunnen wij zelf als innerlijk verdeeld wezen weer één worden. Besef hierbij dat beide kanten dus verdwijnen er is geen man of vrouw meer in je, er is enkel nog een nieuwe éénheid.

Pas wanneer we één zijn met onszelf kunnen we ook daadwerkelijk één worden met een ander die zelf ook één is. Hierbij doel ik dus niet op het aardse één zijn omdat je samenleeft en de hypotheek met elkaar deelt, maar één zijn op zielsniveau.

Dit zie ik dus als die heimwee van tweelingzielen om weer één te zijn, één worden op zielsniveau. De ziel voelt dit streven, maar onze Ik (lees ego) zit ons hierbij in de weg. Want het Ik beseft dat het zich daarmee moet opofferen er kan namelijk geen Ik meer zijn, enkel het Zelf blijft over. Met allemaal trucjes en angsten oproepen probeert het Ik zich met man en macht tegen deze éénwording te verdedigen en houdt je dus af van je werkelijke innerlijke zielswens. Daarom dus die noodzaak van tweelingzielen om aan zichzelf te werken, en het Zelf op de eerste plaats te zetten en innerlijk één te worden.

Kom in contact met anderen op het DroomVrienden forum...