Tweelingzielen

Regelmatig lees en hoor ik van mensen die moeite hebben met het feit dat ze liefde voelen voor iemand anders dan de eigen partner. Op dat moment slaat de vertwijfeling toe en komen de vragen als: “houd ik niet genoeg van mijn partner?” of “moet ik maar weg bij mijn partner?”. Schijnbaar zijn wij doordrongen van de overtuiging dat liefde iets ondeelbaars is en als je het deelt dat het dan minder wordt. Ons wordt aangeleerd dat je maar voor één persoon werkelijke liefde kan voelen en dat de rest dus vrienden zijn waar je om geeft.

Neem nu het volgende geval: Je voelt liefde voor je nieuwe vriendin en besluit om samen te gaan leven, op dat moment vertel je dat je ook heel veel van je hond houdt, en ook veel liefde voor je ouders voelt. Niemand zou dan denken dat die liefde voor die vriendin daarmee afneemt of minder is dan van iemand die geen ouders meer heeft en ook geen hond.

Liefde neemt niet af als je ook liefde voor anderen voelt. Daarmee is liefde oneindig en als zodanig oneindig deelbaar zonder dat het minder wordt. Aandacht, zorg, geld, levensruimte, tijd… je kan ze allemaal delen en als je ze deelt, verdeel je ze, en wordt het minder. Maar liefde niet!!!. Liefde is een onuitputtelijke goddelijke bron, liefde kan je voor iedereen voelen, zonder dat dit voor één van hen afneemt, dat is de werkelijke schoonheid van de liefde.

Je hoeft dus niet weg bij je eigen partner wanneer je ook liefde voor iemand anders voelt. Je houdt daardoor niets minder van je eigen partner, en jij zelf bent degene die bepaalt wat je met die liefde wil doen.

In het omgekeerde geval, ontstaat soms angst, wanneer een vriend tegen ons zegt dat hij/zij liefde voor ons voelt, we raken dan onzeker over onze eigen situatie. Hoe moet dat verder met onze partner, en kunnen we dan nog wel gewoon vrienden blijven. Ook hierbij moeten we goed nadenken waarom we die angst voelen, die angst zouden we niet voelen als de slager dat zei (mits hij die vriend is), of iemand anders waar we helemaal niks mee delen. Die angst kan dus enkel ontstaan wanneer het iemand betreft die ons dierbaar is, oftewel waar we zelf ook liefde voor voelen (ook al willen we het liever niet zo noemen). Pas dan gaan we twijfelen over onze eigen gevoelens en raken bang van de mogelijke gevolgen wanneer we ons zouden overleveren aan die gevoelens. Het is dus niet de ander die je bang maakt, maar je eigen gedachten over je eigen gevoelens waaruit de angst voortkomt.

Die angst voor de liefde die een ander voor ons voelt hoeft dus helemaal niet te bestaan, die angst toont alleen maar dat we nog onzeker zijn over ons zelf. Door zelfverzekerd te zijn over onze eigen invulling van het leven, dat wij zelf bepalen wat we wel of niet willen, kan die liefde van die ander nooit een bedreiging zijn. Daarnaast mogen we aanvaarden dat we zelf ook liefde voor die ander voelen, aangezien dit niets zegt over de liefde die we voor onze eigen partner voelen.

Liefde is een goddelijk geschenk, bedoelt om te geven aan ons zelf en iedereen die ons dierbaar is, zonder dat het ooit opraakt… oftewel de kruik van liefde die nooit leeg raakt.

Kom in contact met anderen op het DroomVrienden forum...