Tweelingzielen

Ik vond het tijd voor een gecombineerd stuk over tweelingzielen, het Zelf en het Ego. Ten eerste wil ik vooraf het verschil tussen Ego en Zelf nog eens uitleggen, aangezien ik merk dat dit niet voor iedereen duidelijk is.

Het Zelf is voor mij gelijk aan de ziel, oftewel onze ware natuur waarmee we geboren zijn. Dit Zelf herbergt onze talenten, dus waar we goed in zijn, maar ook onze interesses en wat ons werkelijk raakt. Als je datgene doet wat bij je Zelf hoort dan zal dit vreugde en voldoening verschaffen, je ontvangt enorme hoeveelheden energie om jou te helpen bij het uitvoeren van je taken. Het is heel makkelijk herkennen wat bij jouw Zelf hoort, want het zijn de dingen die jou enthousiast maken en vervullen van passie. Passie en enthousiasme zijn goddelijke energieën die je ontvangt omdat je de dingen doet die bij jou horen. Een wetenschapper kan vele uren achter elkaar werken aan een onderzoek, puur vanuit liefde en enthousiasme voor zijn werk… hij doet datgene wat bij hem hoort.

Het Ego daarentegen is een door het Zelf geschapen 2e persoonlijkheid. De interactie tussen het Zelf en de omgeving zorgt ervoor dat dit Ego wordt geschapen. Zo zijn er anderen die je zeggen dat je zus-of-zo moet gedragen en je schept een persoonlijkheid die daar aan voldoet, of je wil graag dat mensen je niet telkens onder de voet lopen en schept een dominante persoonlijkheid zodat anderen uit je buurt blijven. Zolang je ziet dat dit slechts een zelf geschapen illusie is kan je er ook makkelijk afstand van doen, maar als je jezelf gaat identificeren met deze persoonlijkheid wordt het veel moeilijker. Op dat moment is het niet meer je Zelf die jou bestuurt, maar wordt je bestuurd door je zelf geschapen persoonlijkheid. Je hebt een beeld van wie je bent, of hoe je over wil komen, en op den duur wordt dat een waarheid voor je. Het Ego is als een jas, en jij bent dan de jas geworden, onderhevig aan de vergankelijkheid.

Bovenstaande gebeurt bij iedereen, misschien een hele enkeling uitgezonderd, maar bijna alle mensen bestaan uit twee, een Zelf en een Ego (meestal zelfs meerdere). Daarnaast zijn de meeste mensen niet bewust van hun ware Zelf en is dus het Ego de werkelijke persoonlijkheid geworden.

Mensen die een relatie met elkaar aangaan hebben dan ook veelal een Ego gebaseerde relatie (ik schat dat dit wel eens kan gelden voor meer dan 80% van de relaties). De basis van deze relaties is gebaseerd op afhankelijkheden, zo heeft het eigen Ego bepaalde behoeftes en gebreken en compenseert dit door een relatie aan te gaan met een aanvullend Ego. Wanneer beide ego’s elkaar goed aanvullen zal men zeggen dat het een liefdesrelatie is en dat beiden van elkaar houden. Totdat één van beide ego’s veranderd, of de persoon in kwestie gaat leven naar zijn Zelf. Op dat moment ontstaat er conflict in deze relatie omdat de ander geen invulling meer geeft aan de behoefte. Er wordt vastgeklampt aan de behoefte, maar ook aan het beeld van liefde, hieruit volgt de strijd zoals bij velen te zien is die scheiden. Eén (of beiden) accepteert het niet dat deze niet meer voorziet in zijn/haar behoefte. Op dit moment gaat het Ego strijd voeren hetgeen leidt tot een bittere scheidingservaring. Kijk maar om je heen naar alle mensen die van elkaar gaan scheiden, in bijna alle gevallen bleek die liefde een illusie en verworden ze tot vijanden die elkaar pijn willen doen. Als vrienden uit elkaar?… ik zie het slechts heel zelden, al zou het wel kunnen, maar dit vergt veel bewustwording van beide betrokkenen.

Nu dan de tweelingziel, is dit ook zo’n heftige ego relatie van duwen en trekken en gebaseerd op illusies?… Ja en nee… en dat wil ik hier uitleggen. De basis van de tweelingziel wordt niet gevormd door een behoefte vanuit het Ego, maar door Liefde vanuit de Ziel (het Zelf). Zoals eerder door mij geschreven ontmoeten tweelingzielen elkaar als ze redelijk vrij zijn van Ego en daardoor dus hun ware Zelf/Ziel bloot ligt. Ze zijn op dat moment beiden zonder jas, en staan naakt voor elkaar, op dat moment herkennen ze in elkaar hun ware natuur en beseffen dat beiden dezelfde zijn. Dus de zielen van beide tweelingzielen zijn werkelijk dezelfde, ze hebben dezelfde interesses en passies, het zelfde maakt hun enthousiast, ze hebben beiden dezelfde frequentie. Beiden voelen elkaar daardoor direct aan, ze weten wat de ander voelt, ze weten wat de ander denkt, ze zijn zo het zelfde… als tweeling broer en zus. Een oneindige Liefdesenergie stroomt door hun heen, niks liever dan alles met elkaar delen en samenzijn… een hemels geschenk maakt zich deel van hun. Geen onrust meer van willen of verlangen… nee… alles is goed, ze zijn samen en de ziel heeft rust gekregen. Hun samenzijn is in rust, ze kunnen praten, ze kunnen zwijgen, woorden zijn leuk om te bezigen, maar de woorden van de ziel worden gehoord in stilte…. Allles is zoals het zijn moet… totdat…….

Het Ego…, dat was misschien op de achtergrond geraakt, maar het was absoluut nog niet uitgeschakeld. Met name wanneer beiden niet bij elkaar zijn zal dit Ego de macht terug verlangen en zal bij de één zich uiten in de vorm van verlangen naar de ander en angst om die ander kwijt te raken, bij de ander uit zich dit in angst voor de toekomst, of om vast te zitten aan die ander. Gedachten ontstaan over de liefde die gevoeld wordt, of het wel mag en kan, misschien zit je wel in een relatie, of ben je juist gesteld op je vrijheid, het Ego schept allemaal scenario’s over wat er zou kunnen gebeuren en introduceert een angst gelijk aan de liefde die door de ziel gevoeld wordt. Eén of beiden laten weer het Ego naar elkaar zien, en herkennen niet meer diegene waar ze ooit zoveel Liefde voor voelden.

De Ego stem begint van alles te schreeuwen en maakt je helemaal gek met woorden:

• Het hoort niet dat je voor iemand zoveel liefde voelt terwijl je een partner hebt
• Misschien voelt die ander wel helemaal niet het zelfde voor jou, die ander moet zeggen ook van jou te houden
• Als je van die ander blijft houden gaat je relatie kapot
• Die ander wil je helemaal niet kennen zoals jij werkelijk bent
• Dat is geen Liefde wat je voelt, dat is een obsessie
• Etc.

Gek word je van die stem… echt helemaal gek… je komt slaap tekort, je kan je niet meer concentreren, telkens is er die stem en de gedachte aan die ander. Het bestaan van die ander maakt je leven tot een hel… je moet er maar zo snel mogelijk een einde aan maken en niet meer met elkaar omgaan. En je bent het daar wel mee eens, want zo kan het niet langer, en besluit om het contact met elkaar te verbreken… en het Ego heeft zijn zin gekregen… omdat die ander zo’n probleem was?… nee… omdat jullie Ego’s tussen beide zielen gekomen zijn vanuit angst.

----

Nog een aanvulling over het Ego, want bovenstaande tekst zou je kunnen doen besluiten om dat Ego maar weg te willen duwen.

Ten eerste is het Ego datgene wat je zelf geschapen hebt. Het Ego deed dit alles met de beste bedoelingen, jouw geschapen werkelijkheid verdedigen, en daarnaast zichzelf vanuit angst om zelf overbodig te worden. Je kan het Ego niet kwalijk nemen dat het zo reageert, het laat je alleen zien hoe het Ego werkt.

De oplossing zit dus niet in het ontkennen of wegduwen van het Ego, maar het juist lief te hebben en begrip er voor te tonen. Hierdoor worden de rollen namelijk weer in verhouding gebracht, het Ego als dienaar van het Zelf, en niet omgekeerd.

Kom in contact met anderen op het DroomVrienden forum...